Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji

Prawo: administracyjne
Kategoria: wniosek
Klucze: analiza faktów, błędna decyzja, błędne zastosowanie przepisów, naruszenie praw, nieruchomość, organ administracji publicznej, postępowanie administracyjne, rażące naruszenie prawa, stwierdzenie nieważności decyzji, wniosek, wnioskodawca

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest dokumentem składanym w sytuacji, gdy osoba bądź instytucja uważa, że wydana decyzja jest wadliwa lub niezgodna z prawem. Wniosek ten ma na celu wszczęcie procedury mającej ustalić, czy decyzja powinna zostać uznana za nieważną. Wymaga to przedstawienia uzasadnień i dowodów potwierdzających nielegalność decyzji i przekonujących organ działający w obrocie prawnym.

Jan Kowalski ul. Kwiatowa 12, 01-001 Warszawa, dnia 24.05.2024

ul. Kwiatowa 12

01-001 Warszawa

Starostwo Powiatowe w Warszawie

WNIOSEK

o stwierdzenie nieważności decyzji

Na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) wnoszę o:

- stwierdzenie nieważności decyzji Starostwa Powiatowego w Warszawie z dnia 15.03.2023 SP.6743/2023, w której orzeczono, że wymienione w tej decyzji parcele katastralne położone w Warszawie, b. gm. kat. Warszawa, stanowiące cześć obecnej działki ewidencyjnej nr 1234, położonej w obr. 56 jed. ewid,. Warszawa zabudowane kościołem i obiektami towarzyszącymi - stały się własnością Parafii św. Anny w Warszawie na podstawie art. 60 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347).

UZASADNIENIE

W związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym w Warszawie dla Warszawy-Śródmieścia (I C 1234/23) postępowaniem o zwrot wywłaszczonych nieruchomości podjąłem wiedzę o wydaniu przez Starostwo Powiatowe w Warszawie decyzji z dnia 15.03.2023, SP.6743/2023.

W decyzji tej Starosta Warszawski stwierdził m. in., że nieruchomość oznaczona jako parcele: 123 o pow. 0.12 ha, 456 o pow. 0.05 ha oraz 789 o pow. 0.03 ha położone w Warszawie, b. gm. kat. Warszawa stanowiące cześć obecnej działki ewidencyjnej nr 1234, położonej w obr. 56 jed. ewid. Warszawa zabudowane kościołem i obiektami towarzyszącymi - stały się własnością Parafii św. Anny w Warszawie na podstawie art. 60 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347).

W uzasadnieniu decyzji Starosta Warszawski argumentował, że „po rozpatrzeniu wniosku oraz po szczegółowej analizie przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów ustalono, że ww. parcele są własnością Skarbu Państwa do dnia dzisiejszego (…) i odpowiadają działce ewidencyjnej nr 1234 o pow. 0.20 ha, położonej w Warszawie, w jedn. ewid. Warszawa, w obr. 56.” Następnie przywołano treść art. 60 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347).

W mojej ocenie zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1347).

Akta postępowania administracyjnego w którym została wydana zaskarżona decyzja Starostwa Powiatowego w Warszawie ukazuje, że wydają decyzję organ ten nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych jakie to obiekty znajdują się na poszczególnych działkach oraz w jaki sposób wykorzystywane są dawne parcele katastralne, tworzące obecnie działkę 1234, położoną w Obr. 56, jedn, ewid, Warszawa. Decyzja wydana została zatem tylko i wyłącznie w oparciu o wniosek Parafii św. Anny w Warszawie, co stanowiło naruszenie art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Z samej bowiem mapy ewidencyjnej działki 1234, obr. 56, jedn. ewid. Warszawa wynika, że budynek kościoła oraz budynki towarzyszące nie zajmują całej powierzchni działki. Zatem Starosta Warszawski powinien był ustalić (np. w drodze wizji) w jaki sposób użytkowane są dawne parcele gruntowe, o których mowa w decyzji. Faktycznie bowiem parcele: 123 o pow. 0.12 ha, 456 o pow. 0.05 ha oraz 789 o pow. 0.03 ha położone w Warszawie, b. gm. kat. Warszawa stanowią aktualnie część trawników, ciągów komunikacyjnych, parkingu przykościelnego oraz zieleńców.

Skoro zatem na wspomnianych parcelach nie znajduje się budynek sakralny ani też żaden z budynków towarzyszących, o których mowa w art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej Dz. U. z 2019 r. poz. 1347), to zaskarżona decyzja obarczona jest wadą powodującą, z uwagi na błędne zastosowanie przepisów ustawy, jej nieważność. W tym tonie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12.04.2024, II SA/Wa 1234/23 stwierdzając, że parkingu przykościelnego nie można zaliczyć do "obiektów sakralnych i budynków im towarzyszących".

Mając na uwadze powyższe, wnoszę jak na wstępie.

Załączniki:

- odpis wniosku

.............................................................

/Jan Kowalski/

Podsumowując, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji stanowi ważne narzędzie w ochronie praw podmiotów przed nieprawidłowymi decyzjami administracyjnymi. Złożenie wniosku wymaga starannego przygotowania i przedstawienia argumentacji potwierdzającej nieważność decyzji, co ma na celu zapewnienie sprawiedliwości i przestrzeganie obowiązujących przepisów prawnych.